هر آن نقشی که پیش آید در او نقاش می بینم

ز حرمت عار می دارم از آن بر عار می گردم

بهانه کرده ام نان را ولیکن مست خبازم

نه بر دینار می گردم که بر دیدار می گردم

برای عشق لیلی دان که مجنون وار می گردم

در این ایوان سربازان که سر هم در نمی گنجد

من سرگشته معذورم که بی دستار می گردم