چو سنگم خوار و سرد ار من به لعلی کم سفر سازم

نه از تیشه زبون گردم نه از مسمار بگریزم

مثال تخته بی خویشم خلاف تیشه نندیشم

نشایم جز که آتش را گر از نجار بگریزم

چو غارم تنگ و تاری گر ز یار غار بگریزم

نیابم بوس شفتالو چو بگریزم ز بی برگی

نبویم مشک تاتاری گر از تاتار بگریزم