نیابم بوس شفتالو چو بگریزم ز بی برگی

نشایم جز که آتش را گر از نجار بگریزم

چو سنگم خوار و سرد ار من به لعلی کم سفر سازم

چو غارم تنگ و تاری گر ز یار غار بگریزم

نبویم مشک تاتاری گر از تاتار بگریزم

از آن از خود همی رنجم که منهم در نمی گنجم

سزد چون سر نمی گنجد گر از دستار بگریزم