که ای ابله روا داری که جسم مختصر باشم

اگر چه روغن بادام از بادام می زاید

همی گوید که جان داند که من بیش از شجر باشم

به ظاهربین همی گوید چو مسجود ملایک شد

زمانی بر کف عشقش چو سیمابی همی لرزم

زمانی در بر معدن همه دل همچو زر باشم

منم پیدا و ناپیدا چو جان و عشق در قالب