زمانی بر کف عشقش چو سیمابی همی لرزم

همی گوید که جان داند که من بیش از شجر باشم

به ظاهربین همی گوید چو مسجود ملایک شد

که ای ابله روا داری که جسم مختصر باشم

زمانی در بر معدن همه دل همچو زر باشم

منم پیدا و ناپیدا چو جان و عشق در قالب

گهی اندر میان پنهان گهی شهره کمر باشم