به نزد من یکی ساغر به از صد خانه پرزر

که با سرمست و با حیران چه گفتم من که الهاکم

یکی عاقل میان ما به دارو هم نمی یابد

در این زنجیر مجنونان چه مجنون می شود مردم

بریزم بر تن لاغر از آن باده یکی قمقم

میان روزه داران خوش شراب عید در می کش

نه آن مستی که شب آیی ز ترس خلق چون کزدم