که بنوشت آن مه بی کیف دعوت نامه ای پیشم

بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان ها سم

روان شد سوی ما کوثر که گنجا نیست ظرف اندر

بدران مشک سقا را بزن سنگی و بشکن خم

یکی آهوی چون جانی برآمد از بیابانی