بدران مشک سقا را بزن سنگی و بشکن خم

بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان ها سم

که بنوشت آن مه بی کیف دعوت نامه ای پیشم

روان شد سوی ما کوثر که گنجا نیست ظرف اندر

یکی آهوی چون جانی برآمد از بیابانی

که شیر نر ز بیم او زند بر ریگ سوزان دم

همه مستیم ای خواجه به روز عید می ماند