میان روزه داران خوش شراب عشق در می کش

در این زنجیر مجنونان چه مجنون می شود مردم

بر مخمور یک ساغر به از صد خانه پرزر

بریزم بر تن لاغر از آن باده یکی قمقم

نه آن مستی که شب آیی ز شرم خلق چون کزدم

بخور بی رطل و بی کوزه میی کو نشکند روزه

نه ز انگور است و نه از شیره نه از بکنی نه از گندم