بس بند که بشکستم آهسته که سرمستم

گر بی دل و بی دستم وز عشق تو پابستم

در مجلس حیرانی جانی است مرا جانی

زان شد که تو می دانی آهسته که سرمستم

پیش آی دمی جانم زین بیش مرنجانم