در طاس تو افتادم چون مهره آن نردم

خورشید حمل کی بود ای گرمی تو بی حد

ای محو شده در تو هم گرمم و هم سردم

در کاس تو افتادم کز باده تو شادم

ساکن شوم از گفتن گر اوم نشوراند

زیرا که سوار است او من در قدمش گردم