هین چاشنیی بستان زین باده که من دارم

اندر چرش جان آ گر پای همی کوبی

تا غوطه خورم یک دم در شیره بسیارم

زین باده نگردد سر زین شیره نشورد دل

زین باده که داری تو پیوسته خماری تو

دانم که چه داری تو در روت نمی آرم

دامی که درافتادی بنگر سوی دام افکن