یا رب که چنین بهتان می گوید در رویم

گفتم صنم مه رو گه گاه مرا می جو

کز درد به خون دل رخساره همی شویم

گفتا که تو را جستم در خانه نبودی تو

یک روز غزل گویان والله سپارم جان

زیرا که چو مو شد جان از بس که همی مویم