بسی مرده گرفتیم در او روح دمیدیم

سبل های کهن را غم بی سر و بن را

ز رگ هاش و پی هاش به چنگاله کشیدیم

طبیبان فصیحیم که شاگرد مسیحیم

بپرسید از آن ها که دیدند نشان ها

که تا شکر بگویند که ما از چه رهیدیم

رسیدند طبیبان ز ره دور غریبان