که ما در تن رنجور چو اندیشه دویدیم

مپندار که این نیز هلیله ست و بلیله ست

که این شهره عقاقیر ز فردوس کشیدیم

حکیمان خبیریم که قاروره نگیریم

دهان باز مکن هیچ که اغلب همه جغدند

دگر لاف مپران که ما بازپریدیم