زهری که همه خلق چشیدند چشیدیم

چون طبل رحیل آمد و آواز جرس ها

ما رخت و قماشات بر افلاک کشیدیم

شکر است که تریاق تو با ماست اگر چه

آن دم که بریده شد از این جوی جهان آب

چون ماهی بی آب بر این خاک طپیدیم

چون جوی شد این چشم ز بی آبی آن جوی