چون جوی شد این چشم ز بی آبی آن جوی

زهری که همه خلق چشیدند چشیدیم

آن دم که بریده شد از این جوی جهان آب

چون ماهی بی آب بر این خاک طپیدیم

تا عاقبت امر به سرچشمه رسیدیم

چون صبر فرج آمد و بی صبر حرج بود

خاموش مکن ناله که ما صبر گزیدیم