چو دل بی پر و بی پا می پریدم

از آن بانگ دهل از عالم کل

بدین دنیای فانی اوفتیدم

میان جان ها جان مجرد

از آن باده که لطف و خنده بخشد

چو گل بی حلق و بی لب می چشیدم

ندا آمد ز عشق ای جان سفر کن