از آن باده که لطف و خنده بخشد

بدین دنیای فانی اوفتیدم

میان جان ها جان مجرد

چو دل بی پر و بی پا می پریدم

چو گل بی حلق و بی لب می چشیدم

ندا آمد ز عشق ای جان سفر کن

که من محنت سرایی آفریدم