که من محنت سرایی آفریدم

از آن باده که لطف و خنده بخشد

چو گل بی حلق و بی لب می چشیدم

ندا آمد ز عشق ای جان سفر کن

بسی گفتم که من آن جا نخواهم

بسی نالیدم و جامه دریدم

چنانک اکنون ز رفتن می گریزم