زبان بر ستودنش بگشایدت

تو مردان جنگی کجا دیده ای

که بانگ پی اسپ نشنیده ای

که چندین ز رستم سخن بایدت

از آتش ترا بیم چندان بود

که دریا به آرام خندان بود

چو دریای سبز اندر آید ز جای