زخم بر رستم زنیم و زخم از رستم خوریم

ابر نبود ماه ما را تا جفای شب کشیم

مرگ نبود عاشقان را تا غم ماتم خوریم

نفس ماده کیست تا ما تیغ خود بر وی زنیم

بود مردم خوار عالم خلق عالم را بخورد

خالق آورده ست ما را تا که ما عالم خوریم

این جهان افسونگرست و وعده فردا دهد