ما از آن زیرکتریم ای خوش پسر که دم خوریم

بود مردم خوار عالم خلق عالم را بخورد

خالق آورده ست ما را تا که ما عالم خوریم

این جهان افسونگرست و وعده فردا دهد

گر پری زادیم شب جمعیت پریان بود

ور ز آدم زاده ایم آن باده با آدم خوریم

گه از آن کف گوهر هستی و سرمستی بریم