به لب شکرفشانت به ضمیر غیب دانت

بشکست جام توبه چو شراب عشق خوردم

به جمال بی نظیرت به شراب شیرگیرت

که به گرد عهد و توبه نروم دگر نگردم

که نه سخره جهانم نه زبون سرخ و زردم

به رخ چو آفتابت به حلاوت خطابت

که هزارساله ره من ز ورای گرم و سردم