تو پیازهای گل را به تک زمین نهان کن

که نهان شدم من این جا مکنید آشکارم

شتر است مرد عاشق سر آن مناره عشق است

که مناره هاست فانی و ابدی است این منارم

به بهار سر برآرد که من آن قمرعذارم

سر خنب چون گشادی برسان وظیفه ها را

به میان دور ما آ که غلام این دوارم