باده آمد که مرا بیهده بر باد دهد

هین که شد روز قیامت بزن آن ناقورم

گر به هوش است خرد رو جگرش را خون کن

ور نه پاره ست دلم پاره کن از ساطورم

ساقی آمد به خرابی تن معمورم

روز و شب حامل می گشته که گویی قدحم

بی کمر چست میان بسته که گویی مورم