بی کمر چست میان بسته که گویی مورم

باده آمد که مرا بیهده بر باد دهد

ساقی آمد به خرابی تن معمورم

روز و شب حامل می گشته که گویی قدحم

سوی خم آمده ساغر که بکن تیمارم

خم سر خویش گرفته ست که من رنجورم

ما همه پرده دریده طلب می رفته