سوی خم آمده ساغر که بکن تیمارم

ساقی آمد به خرابی تن معمورم

روز و شب حامل می گشته که گویی قدحم

بی کمر چست میان بسته که گویی مورم

خم سر خویش گرفته ست که من رنجورم

ما همه پرده دریده طلب می رفته

می نشسته به بن خم که چه من مستورم