می دمد در دل ما زانک چو نای انبانیم

هر کی از صدر خبر دارد او دربان است

ما ز جان بی خبریم و بر آن جانانیم

من نخواهم که سخن گویم الا ساقی

خوش بود سیمتنی کو بنداند که کییم

بار ما می کشد و ماش همی رنجانیم

یار ما داند کو کیست ولی برشکند