خوش بود سیمتنی کو بنداند که کییم

ما ز جان بی خبریم و بر آن جانانیم

من نخواهم که سخن گویم الا ساقی

می دمد در دل ما زانک چو نای انبانیم

بار ما می کشد و ماش همی رنجانیم

یار ما داند کو کیست ولی برشکند

خویش کاسد کند و گوید ما ارزانیم