خویش کاسد کند و گوید ما ارزانیم

خوش بود سیمتنی کو بنداند که کییم

بار ما می کشد و ماش همی رنجانیم

یار ما داند کو کیست ولی برشکند

سر فرود آرد چون شاخ تر از لطف و کرم

ما چو برگ از حذر فرقت او لرزانیم

یک زمانم بهل ای جان که خموشانه خوش است