من پدر یافته ام سوی پدر می نروم

تو کمربسته چو موری پی حرص روزی

من فکنده کله و سوی کمر می نروم

نشنوم پند کسی پندم مده جان پدر

شمس تبریز مرا طالع زهره داده ست

تا چو زهره همه شب جز به بطر می نروم