بیچارگی است چاره ناچار توبه کردم

ای مطرب الله الله می بی رهم تو بر ره

بردار چنگ می زن بر تار توبه کردم

ز اندیشه های چاره دل بود پاره پاره

بنمای روی مه را خوش کن شب سیه را

کز ذوق آن گنه را بسیار توبه کردم

گفتم که وقت توبه ست شوریده ای مرا گفت