بنمای روی مه را خوش کن شب سیه را

بردار چنگ می زن بر تار توبه کردم

ز اندیشه های چاره دل بود پاره پاره

بیچارگی است چاره ناچار توبه کردم

کز ذوق آن گنه را بسیار توبه کردم

گفتم که وقت توبه ست شوریده ای مرا گفت

من تایب قدیمم من پار توبه کردم