خاصه دمی که گویی ای خسته دل اسیرم

من چون زمین خشکم لطف تو ابر و مشکم

جز رعد تو نخواهم جز جعد تو نگیرم

خوشتر اسیری تو صد بار از امیری

خاکی به تو رسیده به از زری رمیده

خاصه دمی که گویی ای بی نوا فقیرم

از ماجرا گذر کن گو عقل ماجرا را