ای نور دیده و دین گفتی به عقل بنشین

گر چون کمان خمیدم پرنده همچو تیرم

خاکی بدم ز بادت بالا گرفت خاکم

بی تو کجا روم من ای از تو ناگزیرم

ای پرده ها دریده کی می هلی ستیزم

من بنده الستم آن تو بوده استم

آن خیره کش فراقت می راند خیر خیرم