ای پرده ها دریده کی می هلی ستیزم

خاکی بدم ز بادت بالا گرفت خاکم

بی تو کجا روم من ای از تو ناگزیرم

ای نور دیده و دین گفتی به عقل بنشین

من بنده الستم آن تو بوده استم

آن خیره کش فراقت می راند خیر خیرم

کی خندد این درختم بی نوبهار رویت