دانی که از چه خندم از همت بلندم

تو چون میی من آبم تو شهد و من چو شیرم

بگشا دهان خود را آن قند بی عدد را

عذر ار نمی پذیری من عشوه می پذیرم

زیرا به شهر عشقت بر عاشقان امیرم

با عشق لایزالی از یک شکم بزادم

نوعشق می نمایم والله که سخت پیرم