گر چرخ و عرش و کرسی از خلق سخت دور است

نامم بها نهادند گر چه که بی بهایم

زان لقمه کس نخورده ست یک ذره زان نبرده ست

بنگر به عزت من کان را همی بخایم

بیدار و خفته هر دم مستانه می برآیم

آن جا جهان نور است هم حور و هم قصور است

شادی و بزم و سور است با خود از آن نیایم