زیرا که سکر مانع خدمت بود یقین

تا همچو دل ز آب و گل خویش بگذریم

پرخواره ایم کز کرم شاه واقفیم

در شرب سابقیم و به خدمت مقصریم

زین سو چو فربهیم بدان سوی لاغریم

نوری که در زجاجه و مشکات تافته ست

بر ما بزن که ما ز شعاعش منوریم