زین سو چو فربهیم بدان سوی لاغریم

پرخواره ایم کز کرم شاه واقفیم

در شرب سابقیم و به خدمت مقصریم

زیرا که سکر مانع خدمت بود یقین

نوری که در زجاجه و مشکات تافته ست

بر ما بزن که ما ز شعاعش منوریم

بس گرم و سرد شد دل از این باده چون تنور