بس گرم و سرد شد دل از این باده چون تنور

زین سو چو فربهیم بدان سوی لاغریم

نوری که در زجاجه و مشکات تافته ست

بر ما بزن که ما ز شعاعش منوریم

درسوزمان چو هیزم تا هیچ نفسریم

چون شیشه فلک پر از آتش شده ست جان

چون کوره بهر ما که مس و قلب یا زریم