درسوزمان چو هیزم تا هیچ نفسریم

نوری که در زجاجه و مشکات تافته ست

بر ما بزن که ما ز شعاعش منوریم

بس گرم و سرد شد دل از این باده چون تنور

چون شیشه فلک پر از آتش شده ست جان

چون کوره بهر ما که مس و قلب یا زریم

ای گلعذار جام چو لاله به مجلس آر