دو صد تموز بجوشید از دی سردم

رهد ز تیر فلک وز سنان مریخش

هر آن مرید که او را به عشق پروردم

چو آفتاب سعادت رسید سوی حمل

خموش باش که گر نی ز خوف فتنه بدی

هزار پرده دریدی زبان من هر دم