خموش باش که گر نی ز خوف فتنه بدی

هر آن مرید که او را به عشق پروردم

چو آفتاب سعادت رسید سوی حمل

دو صد تموز بجوشید از دی سردم

هزار پرده دریدی زبان من هر دم