در خانه جهد مهلت ندهد

خالی نکند از می دهنم

عریان کندم هر صبحدمی

گوید که بیا من جامه کنم

او بس نکند پس من چه کنم

از ساغر او گیج است سرم

از دیدن او جان است تنم