او بس نکند پس من چه کنم

عریان کندم هر صبحدمی

گوید که بیا من جامه کنم

در خانه جهد مهلت ندهد

از ساغر او گیج است سرم

از دیدن او جان است تنم

تنگ است بر او هر هفت فلک