کنی پیش من گوهر خویش یاد

دل من همی با تو مهر آورد

همی آب شرمم به چهر آورد

همانا که داری ز گردان نژاد

بدو گفت رستم که ای نامجوی

نبودیم هرگز بدین گفت وگوی

ز کشتی گرفتن سخن بود دوش