کو آسمان کو ریسمان کو جان کو دنیای دون

بر کوه زد اشراق او بشنو تو چاقاچاق او

خود کوه مسکین که بود آن جا که شد موسی زبون

خود پیش موسی آسمان باشد کمینه نردبان

تن را تو مشتی کاه دان در زیر او دریای جان

گر چه ز بیرون ذره ای صد آفتابی از درون

خورشیدی و زرین طبق دیگ تو را پخته است حق