گفتم صلای ماجرا ما را نمی پرسی چرا

دلدار من در باغ دی می گشت و می گفت ای چمن

صد حور خوش داری ولی بنگر یکی داری چو من

گفتا که پرسش های ما بیرون ز گوش است و دهن

گفتم ز پرسش تو بحل باری اشارت را مهل

گفت از اشارت های دل هم جان بسوزد هم بدن